M aN ifest

الو...؟... کسی اینجا هست؟

2011-11-10T03:15:00.002+03:30

سلام؛
بعله من برگشتم...
به این چی می گن؟
هیچی...
من برگشتم پر از حــــــــــــــــرف پر از کلمه...
اونچیزی که گمش کردمو می خوام کسی اینجا ندیدش؟
آخرین یادداشتم خیلی قدمیه ...
دوباره وقتی تو سرم پر میشه از فکر بر میگردم به خونم....
اینجا خونمه ...
من برگشتم
اما بدون حس نوستالژیا بازی...
بدون آه و ناله...
با یک نگاه روشن...
به یک آینده ی روشن...
که سخـــــــــــت منتظرشم...
من خودمو ساختم
خیلی بزرگ شدم...
می دونم
...
می مونم...
آخه اینجا خونمه...

دندان!

2011-01-19T14:39:00.004+03:30

وافعا اگه تصور كرديد كه بعد از يك ساعت باز نگه داشتن دهان مباركتون و فعاليت هاي تخصصي دندونپزشك محترم روي دندان گرانقدرتون و با بيحسي تزريق شده به لثه و لب هاي كجي كه نمي تونن خودشونو درست و حسابي بالا و پايين ببرن
؛مي تونيد به دكتر محترم بفهمونيد كه فهميديد و هفته ي پيش تو يك اقدام ناجوانمردانه پيچوندتون تا به زندگيش برسه ؛
بدونيد كه
يا تو عمرتون دندونپزشكي نرفتيد...
يا اگه رفتيد در حد يك معاينه ي فني ساده بوده نه يك فرايند جراحي تخصصي...
يا از اخرين بار رفتنتون خيلي خيلي زمان مي گذره
يا خيلي اعتماد بنفستون بالاست...
يا يك دهن اضافه همراهتون هست كه بتونيد باهاش اين كلمات رو به صورت قابل فهم به دكتر بگيد...

گذشته از اين حرفا دندونم خيـــــــــــــــــــــــــلي درد ميكنه.با روزي سه تا ‍ژ‍لوفن خودمو به امتحان برنامه ريزي كالبدي رسوندم!!!الانم نصف صورتم ورم كرده...
...حداقل خدا كنه پاس شم...

نفهميدي كه من فهميدم!

2011-01-10T15:56:00.003+03:30

سلام ديروز رفتم دندونپزشكي بعد از كلي بالا و پايين و دهن باز كردن و بستن و تشكيل پرونده منشي دكتر محترم چون اصرار منو در فوري بودن كارم ونداشتن وقت مجدد تو اينم هفته ديد گفت مريض ساعت 7 وقتشو كنسل كرده و اگه ميتوني يك ساعتي منتظر بشين تا نوبتت بشه ...

من هم با بررسي جوانب موضوع از خدا خواسته پيشنهادشو قبول كردمو و منتظر نشستم دكتري كه قرار بود معالجه ي دندونم رو انجام بده منو نديده بود و من براي معاينه پيش دكتر ديگه اي رفته بودم امااز قضا ايشون رو حين كار مشاهده كرده بودم جوونكي بود كه در مقابل دكتر اول كاملا بي تجربه به نظر مي رسيد ...

بگذريم... من منتظر نشسته بودم و خوشبختانه كتاب "استخوان هاي خوك و دست هاي جذامي"مصطفي مستور همراهم بود و مشغول خوندن شدم...همينطور كه تنها و آرام رو صندلي نشسته بودم دختر جواني آمد و با فاصله ي يك صندلي كنارم نشست...كمي عصبي به نظر مي رسيد اين حرف رو از اونجايي مي زنم كه ايشون مدام پاهاشو تكون مي داد و باعث لرزش رديف صندلي ها مي شد و چون تبعا من هم درگير اين لرزش مي شدم تمركزم رو ازدست مي دادم و اعصابم خورد مي شد چون با اين چشمهاي آستيگماتم مدام خطها رو گم مي كردم...هرازگاهي كه حركت پاي ايشون شدت مي گرفت سرمو بالا مي گرفتم و نگاه عاقل اندر سفيهي بهش مي انداختم و به خوندن ادامه مي دادم...تا اينكه نقطه ي اوج داستان اتفاق افتاد...

خانم جوان كه گويا منتظر كسي بود از روي صندلي بلند شد و با كسي شروع به حرف زدن كرد من تا سرم رو بالا گرفتم ديدم بعله اين كه همون آقاي دكتر خودمونه!و گويا ايشون هم نامزدشون هستن كه اومدن دنبالشون!

دكتر كه من رو (به عنوان مريض تو نوبتش)نمي شناخت با گستاخي بي رحمانه اي به نامزدش گفت...الان مريض بعدي رو رد مي كنم ميام...

اولبه روي خودنم نياوردم گفتم لابد منظورش نفر بعد از منه ...طرف اونقدرها هم نامرد نيست كه بعد از يك ساعت و ده دقيقه انتظار منو دست از پا دراز تر بفرسته خونه!

اما چشمتون روز بعد نبينه منشي از اتاق كناري منو صدا زد و گفت:"خانم ،شرمندتون هسژتم الان يك مريض اور‍انسي براي آقاي دكتر اوردن كه قبلا هم نوبت داشته و ما امشب نمي تونيم كار شما رو راه بندازيم چون آقاي دكتر وقت ندارن...!"

من تو اين لحظه از دو نكته واقعا عصبي بودم...

اول اينكه درست تو روزي كه به خاطر تحويل پروژه آخر ترم داري براي هر دقيقش برنامه ريزي مي كني(حتي براي وبلاگ نويسي!)يكي خيلي راحت يك ساعت و ده دقيقه از وقتت رو هدر بده يعني 70 دقيقه از روزت رو ازت بگيره و دوم اينكه مثل يك احمق باهات رفتار بشه ولي تو بفهمي و به روي خودت نياري و سوم اينكه همچين دروغي بگي!!!

منشي بعد از اين حرفش برام تو هفته ي ديگه يه نوبت نوشت و گفت در صورتي كه دندونتون درد گرفت از مسكن استفاده كنيد!!

با خودم گفتم هر حرفي بزنم قاعدتا باعث مي شه همين نوبت دو هفته ي ديگم رو هم از دست بدم فقط به منشي گفتم واقعا فكر مي كنم از قوه ي دركتون خارج باشه كه با اين رفتارتون چه ضرري به من زديد!و ...و بعد با خودم گفتم به دكتر بعد از درمان دندونم مي فهمونم كه فهميدم چه حركتي انجام داده!!!

تنها چيزي كه موقع برگشت آرومم مي كرد اين بود كه اگه اين فرصت پيش نميومد كتاب مصطفي مستور رو نمي تونستم حالا حالا ها بخونم حداقل تا تحويل پروژه ي طراحي فني ولي در عوض الان خوندمش و لذتش رو بردم ...كل داستان به يك جمله اش مي ارزيد...

كتاب

2011-01-08T21:20:00.002+03:30

امروز سه تا كتاب جديد خريدم "وقتي نيچه گريست..."استخوان خوك دست هاي جذامي "+يك كتاب ديگه ...خداكنه خوب باشن دلم براي رمان چاپ شده تنگ شده بود دوست داشتم كتابو دستم بگيرم بخونم وقتي ازش بدم اومد بندازمش دور بعد دوباره بلند شم برم برش دارم همونجا بشينم بخونمش تا تموم شه...
اين مدت اي بووك مي خوندم اونم واسه خودش عالمي داره اما هيچي جاي كتاب چاپي رو نمي گيره...

روز خوبي بود دوستش داشتم...يادم مي مونه!

باز هم تولد یک سالگی وبلاگم-برای میترا...

2010-12-29T16:37:00.004+03:30

دو روز دیگه وبلاگم یک ساله میشه!شاید وقتی به یک نقطه ی خاص فکری می رسی یا یه یاس فلسفی ایده ی نوشتن و شروع کردن یه وبلاگ تو دهنم جا می گیره!
یاد میترا بخیر همکلاسی و دوستی که باهم بودیم با هم رویا بافتیم و با هم رشد کردیم موقعی که همه کس تو اون دبیرستان با اون مدیر بامزش به تمام رویا پردازیامون می خندید باهم پیش رفتیم همیشه هرچی که از اینترنت و کامپیوتر می دونستم مدیون میترابودم
بچه ی دبیرستانی فوق العاده ای که با وجود اینکه به ظاهر خیلی آروم بود ولی در درونش غوغایی بود!از کلاس ها ی ریاضی اول دبیرستان شروع شد آشناییمون شاید خودش یادش نیاد و یا ندونه به چه زحمتی اون روز عصر گوشیو برداشتم و خودمو راضی کردم که سکوت یکساله رو بشکنم سفر تهران فاصله ی ما رو از هم زیاد کرد به جای اینکه به هم نزدیک کنه.
از سایت دبیرستان که اون سال چقدر اصرار کردیم تا مدیرمون راضی شه چند تا سیستمشو به اینترنت وصل کنه .
از سی دی های هک و سایتهایی که هکر ها رو معرفی می کرد.از اون فلاپی های ویروسی که دست به دست می چرخید بین بچه ها ی ریاضی از خانم جهان نما و کلاس های خانم عطاران یا به قولی"فیروزیان ها جفتشون!"
از اینترنت های کارتی 80 ساعته کافی نت پدرام.از هانیه ای که موقع امتحانات رکورد چت کردن دبیرستان و شکست از پسورد 8 تاm مهسا که تا مدت ها نمی دونست دوست اینترنتیش دختره!
از کلاس های المپیاد ریاضی آقای خسروی .از کلاس های رباتیک دکتر صانعی ،
و از کله شقی سه تا بچه دبیرستانی که دیوونه کردن مدیرشونو تا بالاخره بفرستدشون مسابقات حلی کاپ
از پیتزای پارک ملتی که آقای معصومیان تو تاریکی به خوردمون داد.
از 28 اسفند اون سالی که مدرسه جمع شدیم تا رباتمون و وصله پینه کنیم.
و از اینکه بالاخره رفتیم اون سفرو...
چقدر سه تا مون آرزو کردیم که دانشگاه تهران قبول شیم و هیچکدوممون نشدیم از منو تویی که اومدیم مشهد و پریسایی که رفت اصفهان!
از وبلاگ هایی که می نوشتیم .از قالب هایی که با هم طراحی می کردیم یا ذوق اولین ساعت متحرکی که دور موس تو پنجره ی وبلاگ می چرخید و...
وای چقدر روزهای ســــــــــــاده و صــــــــــــــــــــــــــــــادقانه ای بود.
وقتی این وبلاگ و راه انداختم اولین کسی که آدرشسو براش میل کردم میترا بود میترایی که به آرزوش رسید که IT بخونه و من که سال سوم بعد از اون همه ربات و مدار و میکرو کنترل بالاخره تصمیم قطعیمو گرفتم که برق به دردم نمی خوره!
این روزا سخت مشغول ارشد خوندنه براش آرزوی بهترین ها رو دارم به نظرم از اون آدم هایی بود که واقعا نیاز داشت یکی دستشو بگیره بس که گاهی فکرشو اونقدر عمیق درگیرمی کرد که که خودش غرقش می شد.به تناقض هایی تو زندگیش رسید که جوابی براشون نداشت.کسی که ارتفاع قله ی خودشو نخونده... امیدوارم یه روز تو اوج ببینمش براش آرزوی بهترین ها رو دارم...

یک سالگی وبلاگم بهانه ی خوبی شد تا ازش یاد کنم شاید ادای دینی به اون که همیشه این نیمچه سواد قرن بیست و یکمیمو مدیونشم!

میانبر

2010-12-29T16:03:00.003+03:30

وبلاگم شده جایگاه غر زدن هام اینکه هر از گاهی بیام اینجا و حرفی بزنم و برم تا یه مدت دیگه !در واقع زندگی مستقل اینو بهم یادداده که برای حرفام به دنبال یک گوش شنوا نباشم کسایی که دنبال اینن که حرف های خودشونو بزنن و برن منتظر وا نستن که تو چی میگی چرا اینجایی اصلا برای چی موندی و این حرفا رو گوش دادی .نوشتن تو وبلاگم برای من نقش اون گوش شنوا رو ایفا میکنه؛ مثل اون چاهیه که سرتو فرو میکنی توش و هق هق گریه می کنی یا مثل اون بیابونیه که فریاد می زنی اونقدر فریاد می زنی که دیگه صدایی برای فریاد زدن برات نمونه .میام اینجا شروع می کنم به نوشتن شاید خیلی بی ربط به موضوعات و درگیریهای فکریم و بعد می رم و منتظر جواب نمی شم .چون اون انرژی منفی تخلیه شده و اینکه کسی رودر روم نیست که از حرفهام برداشتی جز اونچه که می خواستم بکنه.در واقع تهی شدن ؛اینکه دیگه برنگردی پشت سرت رو ببینی .اینکه از لو رفتن حرفات واهمه نداشته باشی ،اینکه اونقدر به یک مسئله ساده نگاه کنی که عالم و آدم به سادگیت نیشخند بزنن اما تو دلشون حسادت کنن به این همه ساده بودن.

می دونید نوشته ی قبلی وبلاگم دغدغه ی مدتهاست .واقعا معماری یک لفاله بود برای غر زدن من از زندگی این روزهام از وضعیت بد اجبار برای تصمیم گیری و اینکه هیچ کسی حاضر نیست این مسئولیت سنگین رو به جای تو بدوش کشه حتی زمان هم از زیر بارش شونه خالی می کنه و مجبورت می کنه زودتر تصمیم بگیری .

وضعیت خیلی بدیه ،تمام برنامه ی زندگی مو بر پایه ی چیزی گذاشتم که خیلی غیر منتظره اومد سراغم مثل یک خواب که توش غول چراغ جادو ظاهر می شه و از تو سوالی می پرسه که اگه جوابی که اون می خواد رو بهش بدی تمام برنامه هات عملی می شه مثل آب خوردن!اما واقعیت اینه که اصلا آمادگی این غول چراغ جادو رو تو این بازه ی زمانی نداشتم ... اه که زندگی چرا اینقدر پیچیدست.!

فکر کن برای هدفی که چیدی قدم به قدم جلو بیای و رنج بکشی واقعا رنج بکشی حتی لحظاتی فکر کنی اصلا ولش کنی بی خیالش بشی اما مقاومت می کنی از درون متلاشی شی ولی بیرون رو برپا نگه داری تا به اون هدف برسی پله به پله پل بزنی به سمت اون هدف اما یهو یه طناب میانبر از اون بالا برات پرتاب شه پایین اما ... نگیریش !؟ احمقانه است یا نه نمی دونم ولی ...

دلم نیومد بگیرمش شاید واقعا همون یه فرصت طلایی بود که تو زندگی هر کی فقط یک بار نصیبش میشه اما من بهش پشت کردم ...

چون...

الان نباید میومد پایین ...

... امیدوارم درست تصمیم گرفته باشم ...(دو کلمه رو تو قفس ذهنم حبس کردم بذار بمونه برای روز مبادا!)

آنچه...

2010-12-21T12:19:00.001+03:30

دوست دارم بنويسم ؛
اما دستانم آنچه را كه فكر مي كنم توان نوشتن ندارد ،
آنچه را كه مي گويم مي نويسد!

من از معماری متنفرم!

2010-12-09T17:57:00.003+03:30

من از معماری متنفرم!
اصلا اشتباه محض بود اومدنم به این رشته که هیچ منطقی نیست که بالاخره آره درسته یا نه یا اصلا بگه درست چیه و غلط چیه؟
تو معماری مجبوری مدام تصمیم بگیری و به نظرم به جای اینکه این یک امتیاز باشه یک جبر محضه این که هر چیزی رو که انتخاب کنی تمام عواقبش پای خودته تمام مسئولیت هاش و ای کاش مجبور نبودی هرگز تصمیم بگیری!
دانشجوی معماری بودن یعنی حرف حرف حرف !حرف!
یعنی هیچی نیست ولی تو فکر کن هست.
یعنی ...
یعنی تظاهر به بودن و ساختن چیزی که هرگز نیست !
یعنی رویا رویا و خیالبافی
یعنی من اینجا می خوام این باشه و اونجا ان در صورتی که هیچی نیست!
دید،منظر ،اقلیم ،زمین ،زمان،هوا ، مکان،دسترسی،زیبایی...
چیزی که نیست!
من از معماری متنفرم!چون یاد نگرفتم خط بکشم...

حاشيه

2010-11-17T19:37:00.006+03:30

هميشه اينطور بوده و اين خيلي بد است.تاريخ تكرار مي شود و تكرار و اين وسط كسي نيست كه از اين زبان بسته عبرت بگيرد ...تا كي اين سيكل ادامه مي يابد خدا مي داند.
هميشه بازيچه ي اين و آن بودن هر كه هر حرفي زد سريع قانع شدن!
اين براي من وحشتناك است به اين فكر مي كنم كه لحظه اي نتواني قضاوت كني و بعد چه مي شود.!

از حاشيه فاصله بگير
از حاشيه فاصله بگير
از حاشيه فاصله بگير
.
.
من از حاشيه فاصله دارم
من از حاشيه فاصله دارم
..
من حالم خوب است؟!
.
من از حاشيه فاصله دارم اما فاصله ام جالب است درست مثل وقتي است كه در مه به سر مي بري دستت را بالا مي آوري تا لمسش كني و با خيال راحت مي بيني هيچ چيزي نيست و فكر مي كني از آن دوري اما فاجعه اين است كه تو در مه حل شده اي ...من هم الان در مه حاشيه ها غرقم...
هر چقدر سعي مي كنم از آن دور باشم بازهم در تبعات آن به سر مي برم!هنوز در مه گمم!

من حالم خوب نيست
چون در حاشيه اي كه از آن فاصله دارم غرقم!

كساني كه دوستشان دارم در هر دو جبهه اند نه در يك جبهه ِ مضحك هر دو در يك سنگرند ولي يكي به جاي دشمن به خودي سنگ انداخت .هميشه اعتقاد داشتم اين برنامه ها يك بازيچه ي مسخره است.يكي از طرف همه اي حرف ميزند كه وجود خارجي ندارد بعد آن يكي خودش به بعضي از حرف هايش اعتقادي ندارد ولي چون فكر ميكند حرف بقيه است آن را مي زند و در نهايت بقيه اند كه مي رسند و مي گويند اصلا منظور ما اين نبوده!!!
اصلي كه اين روزها نتيجه گرفتم اين بوده كه هميشه برايند نظرات يك جمع مي تواند ربط چنداني به مجموع نظرات تك تك افراد آن جمع نداشته باشد و يا حالت ديگر اينكه اين برايند آنهايي كه اصلا از همان اول با آن جمع مخالفت كردند را هم مثل گردابي در خود فرو مي برد...
باز بگو من از حاشيه ها دورم!

چرا نيامدم.؟

2010-11-10T09:45:00.004+03:30

دليل و منطقش را قبول نداشتم
خودم را از حاشيه ها دور كردم ماهها درگير رخوتش بودم درگير اين فكر كه بروم واقعيتش اين است كه در اصل زندگي ام مانده ام
توان پرداختن به آنها را ندارم چه برسد معضلي جديد
براي من واقعا توانش نمانده كه دوباره شروع كنم ترجيح ميدهم اين يك سال و اندي باقي مانده را مثل يك دانش آموز خوب دبيرستاني رفتار كنم
هر چند در موقع دبيرستانم هم نتوانستم اين كار را بكنم و پايم را هميشه بيش از گليم تعريف شده ام درازكردم اما براي من كه وقتي با مسئله اي روبرو ميشوم تمام فكرم در گير آن مي شود توان شروع اين راه نبود
الان نه حس عذاب وجدان همراهم است و نه اگر مي رفتم سراپا غرور مي شدم كه آي ما رفتيم و ال كرديم و بل!
واقعيتش اين بود كه منطق كساني كه آمده بودند اصلا برايم قابل توجيه نبود ؛اشتباه بزرگي را مرتكب شوي و بعد طلبكارانه رفتار كني

به آن دايويست فكر مي كنم.كه از تخته ي دايو بالا رفت بر روي بالاتري پله ايستاد و با تشويق حاضران كه هر لحظه به او مي گفتند بپر .مواجه شد اما جسارت او وقتي ديد عمق استخر خيلي زياد است و خطر احتمالي را پيش چشمش مجسم كرد از پريدن منصرف شد؛بيشتر از كسي بود كه تنها به خاطر تشويق بقيه اين خطر را مي پذيرد و باز هم مي پرد.من آن داويست اولي ام كه حاضرم تهمت ترسو بودن را به جان بخرم.اما خودم را در مهلكه ي بزرگ حاشيه ها فرو نبرم.

دوستان صميمي آدم درست لحظه اي فكرش را نمي كني نكته اي برايت وصف مي كنند كه عمقش تو را در خود فرو ميبرد.به شدت با تو موافقم مهرنوش جان كه مدتي است invisibleشده ام .به حرفت خنديدم اما واقعيت اين است كه فقط در دنياي اينترنت و گودر invisibleنشده ام .استادم هم مي گويد در دانشكده invisible شده ام .همكلاسي ام به من ميگويد."نيستي!" همكارم هم سراغم را از بقيه مي گيرد.و هم اتاقيم هم به تنهايي خو گرفته است.حتي كتابهايم هم در كمد خاك گرفته اند و تمام اس ام اس هاي اينباكسم آنريد مانده اند.من در دنياي واقعي invisibleشده ام .
گفتم بيايي تا همديگر را ببينيم بلكه تو كه اين همه سال مرا مي شناسي مرا بيابي و كمك كني تا دوباره جان بگيرم.
مي خواهم براي مدتي invisible باقي بمانم آرامش از دست رفته را بيابم .و روز هاي با برنامه ريزي معيني را بگذرانم .

دوست دارم از دانشجو بودن جنبه هاي ديگرش را هم امتحان كنم دانشجو كه فقط قيل و قال و هياهو نيست اندكي ...
و من طرحم عقب است.!طراحي فني عقبم!مباني نظري كوهي از كتابهاي نخوانده دارم!زبان تخصصي مقاله ي ترجمه نشده مرا مي خوانند!برنامه ريزي كالبدي را آنطور كه مي خواهم نمي رسم كار كنم!متره و برآوردم در تعطيلات بين ترم بسر مي برد!19 واحد دارم با يك دنيا كار و كوهي از برنامه ريزي ها اجرا نشده!يادداشت هاي فراموش شده و آرمان هايي بزرگ و پر از ادعا همراهم مي آيد و من اينبار نمي خواهم فرصت را از دست بدم يك سال و اندي در پيش دارم كه مي خواهم برايم تا ابد ماندگار شود.كاري كنم كه در رزومه ام بنويسم نه در ته اعماق افكار ذهنم كه لحظه اي فكرش آزارم دهد.

نمي خواهم ديگر حرف بزنم .

اصلا دلم مي خواهد...!

2010-10-09T18:33:00.003+03:30

45 دقيقه الكي تو ايستگاه اتوبوس نشستن و فكر كردن و فكر كردن....ششمين سرويس هم بعد از توقف كوتاهش از مقابلم عبور كرد و ايستگاه بازهم خالي شد .و من ماندم...عابر بانك آن طرف خبابان به من چشمك ميزند اما محلي به آن نمي دهم و در ذهنم به آن دهن كجي مي كنم...حال و حوصله ي ديدن كسي را ندارم...و بالاخره تصميم مي گيرم بيايم و بنويسم...خيلي وقت است كه ننوشته ام... و باز هم بوي آه و ناله از افكارم بلند شده...چيزي بين حلق و مخچه ام!گير كرده و نمي دانم چرا به سمت چشمانم فشار مي آورد ...هنوز خالي نشدم ....بعد از سه سال و نيم رفتن و آمدن و گذراندن عمر... بالاخره كسي پيدا شد كه بتواند اشكم را در بياورد...آن هم در راهروي اصلي دانشكده و با صداي اندكي بلند هاي هاي گريه كردن!!!اين لحظه را به تمام وقت هايي كه در حسرت يك قطره اشك ميمانم ترجيح ميدهم...نمي دانم چرا اينطور شد خيلي بهانه ي خوبي براي گريه كردن نداشتم.فقط مي دانم كه همه چيز بر روي هم تلنبار شد تا در يك لحظه ...گريه كردن هر چقدر براي هر دختري خيلي طبيعي بنظر برسد براي من هرگز اينگونه نبود...آن غرور هميشگي گريه هايم را با خود فرو مي برد و من به خود حقي براي گريستن قائل نبودم اما ديگر نتوانستم... .

.

.

هوا دارد سرد مي شود و من از سرما بيزارم...تمام زمستان پارسال را مريض بودم... .

مناسبت هاي اين دو روز كمي فكرم را به خود مشغول كرده! ديروز روز جهاني كودك بود...فبلا پيام نماينده يونيسف در رابطه با عيد فطر را در اين وبلاگ گذاشته بودم...اما فرصتي نشد كه به شهر سري بزنم اين چند روز درگير كار هاي دانشكده بودم و درس ترم تابستاني ام( كه اميدوارم پاس شوم)...مي دانم اين روز ها در دنيا غوغايي است و در اينجا سكوت تكراري حكم فرما!

دلم براي بچه هاي اينجا مي سوزد و بيشتر براي خودم!به قول ...جبر جغرافيا! درد ما اين است...شايد هم به قول حافظ

اين سرزمين پارس عجب سفله پرور است ...كو همرهي كه از اين خاك بركنم...!

بگذريم...و امرز روز ولادت حضرت معصومه (ص)بود.و به قولي روز دختر...
صرفنظر از اينكه چقدر اين روز از نظر مناسبتي برايم عزيز بوده در مسخره بودن نامگذاري اين روز هيچ شكي ندارم...
روز دختر واقعا يعني چه؟
وقتي در رابطه با اين مسائل متمايل به فمنيستي بحث مي شود هيچ شكي ندارم.كه كسي دارد از سادگي اين قشر سوء استفاده مي كند و اين مرا به شدت نگران مي كند...
اگر روز دختر وجود دارد پس روز پسري هم بايد باشد و اگر روز پسري وجود ندارد يعني تفكري هست كه مي گويد دختر ها با پسر ها متفاوتند و اين يعني با اين نامگذاري اندكي آنها را با مسئله اي درگير كنيم كه وجود خارجي ندارد...
يعني جدال هميشگي دختر و پسر بودن.... يعني آخي روز دختره...!و من از اين نامگذاري عصباني ام...
ارزش قائل شدن براي دختر در اين روز نمي بينم اين تفكر را مي بينم كه هر دختري نياز به حمايت دارد پس ما از او حمايت كنيم چون جنس ضعيف است....
اين برداشت هاي من به تنهايي است بسيار ديدگاه تلخ و سياهي دارم در اين زمينه چون اعتقادي به تفكيك جنسيتي ندارم ....حريم ها فوق الاده برايم مهم اند فوق العاده اما ديگر پيش كشيدن بحث دختر و پسر بودن ، مرد يا زن بودن به نظرم اندكي كوته فكرانه ست...به دنبال انسان كامل بودن مهم است فراتر از مرد يا زن بودن...دختر يا پسر بودن...
مي دانم خيلي تند رفتم و اندكي هم به جاده ي خاكي ...
اما همه اينها را بگذاريد به حساب اينكه بعد از تحويل پرو‍ژه ي ترم تابستاني تصميم بگيري براي گذراندن افسردگي بعد از تحويل به سايت دانشگاه بيايي و با كمال خونسردي در مقابل تمام كساني كه پشت سرت صف كشيده اند تا مثلا كار فوري و اضطراري شان را انجام دهند بدون كوچكترين توجهي و با يك خودخواهي محض صفحه ي بلاگر را باز كني و شروع به خالي كردن افكار درون سرت كني كه ربط مستقيمي به ناراحتي امروزت ندارد و بلند در دلت بگويي
"اصلادلم مي خواهد....وبلاگ خودمه دوست دارم توش هر چيزي كه مي خوام بنويسم!!!!"

اين حكايت قهرمان هاي ماست...

2010-09-20T13:28:00.006+04:30

زمانه
زمانه‌ی جنگ نرم بود
با سلاح ِ توهین
به‌جای منطق٬
کوله‌باری از تهمت
به‌جای اخلاق٬
و رزمندگان سایبری
که ادعایشان
بیشتر بود
از رزمندگان خیبری

زمانه
زمانه‌ی رسیدن بود
به هدف
با هر وسیله‌ای

زمانه
زمانه‌ی عزلت بود
عزلت ِ صداقت
و اخلاق

افتخار ِ ما
فرزند ِ زمانه‌ی خویش نبودن است.

به نقل از گناهكار

"هم اتاقی کمتر،زندگی دانشجویی آسوده تر"

2010-09-19T18:39:00.011+04:30

این آخرین پستیه که دارم تو این اتاق می نویسم....

از پوسیده ترین مکان دنیا دارم به یک قوطی کبریت دیگه منتقل می شم...هرچند عذاب آورترین کار دنیا اسباب کشی بی موقع است اما بعد از سه سال بهش عادت کردم...

تنها مزیتی که داشت این اینترنت وایرلسش بود...هنوز نمی دونم خوابگاه جدید از این موهبت برخورداره یا نه ...ولی مطمئنم که اصلا ارزششو نداره ...بخاطر یک اینترنت در دسترس جانتو بذاری کف دستتو بیای تو این مخروبه...(ماجراش مفصله که تو یه پست دیگه میذارمش...)...البته تو این دو ماه هم خوابگاهی دوستان ارشد و دکترا بودم که اونها هم به اجبار تعمیرات خوابگاه اصلیشون به اینجا نقل مکان کرده بودن...و این خودش برای من تکرار تجربه ی سال گذشته بود تجربه ی زندگی با اونهایی که حداقل ازت چهار -پنج سال بزرگترن!!!و البته افکار بزرگتری هم دارن...

اولین باری که پامو گذاشتم تو این خوابگاه هرگز تا عمر دارم یادم نمی ره.اولین روز برای ثبت نام اومده بودیم تا وسایلو بذاریم و برگردیم تا موقع شروع کلاس ها .من که برای اولین بار داشتم وارد مکانی به نام خوابگاه می شدم...با دیدن این مخروبه حالم خیلی خیلی بد شد...تصور زندگی حتی به اندازه ی یک لحظه تو اینجا برام غیر ممکن بود...وقتی رسیدم خونه و مادرم از خوابگاهم پرسید های های گریه کردم...اونقدر وضعیت فاجعه بود که نگو...

ولی سال تحصیلی شروع شد و زندگی با سه تا آدم غریبه اونقدر ماجرا داشت که کمتر به فضای کالبدی محیط توجه کنم...ترم یک خیلی سخت گذشت.محیط نا آشنا و خوابگاه خیلی بد و از همه بد تر آدم هایی از همه قماش که ...

واقعیتش این بود که مسئله ی اوضاع مالی نبود معمولا خانواده ها ترجیح میدادن بچه هاشون ترم یک و دو رو تو خوابگاه بگذرونن و از اون به بعد خونه بگیرن تا کمی فرصت آشنایی با شهر جدید رو داشته باشن...هر چند من بازهم تو خوابگاه موندم البته جایی بودم که حکم خونه دانشجویی داشت تا خوابگاه...

کم کم به اوضاع عادت کردیم اتاقمون ظرفیت چهار نفر آدم و نداشت . در واقع بحران کمبود جا تا حدی بود که برای نماز خوندن باید نوبت میذاشتیم و عملا بقیه باید تا تمام شدن نماز صبر می کردند چون مسیر تردد. بسته میشد.و این وسط کیه که درک کنه شرایط یک بچه ترم یکی معماری با اون همه وسیله و جایی که برای کار احتیاج داره...یادم میاد هفته ی اول که به مکافات تمام خیابون های این شهر غریبو برای پیدا کردن چند تیکه یونولیت و اسفنج زیر رو رو کرده بودم...مصادف با ماه رمضان بود و من شروع کردم به انجام تمرینی که قرار بود برای روز بعد انجام بدیم و شامل حجم سازی با اسفنج بود ...و هر کسی که تا حالا با اسفنج کار کرده میدونه تو این اوضاع کمبود جا، برای اینکه تا صبح هم اتاقیم از دونه ها ی اسفنج خفه نشه ،یه روزنامه پهن کردم تو سالن خوابگاه و همونجا مشغول انجام تمرینم شدم..بگذریم از اظهار نظر تمامی اهالی محترم صاحب نظر در روند انجام کار ...اتفاق خیلی بامزه ای برام افتاد...یکی از دوستان که آدم خیلی ساده دلی بود.نزدیک سحر اومد کنارم و من که از کار مسخره ای که انجام میدادیم حسابی خسته شده بودم...بی تفاوت ایستادم و بهش محل ندادم ...یک لحظه تصور کنید ساعت سه صبح نزدیک سحر ماه رمضونی ملت در حال دویدن به سمت آشپزخانه و این ور و اونور بعد این خانم خیلی خونسرد برگشت به من گفت(ساعت سه نصف شب!!!)اینا رو واسه تزئین اتاقتون درست می کنی؟

منو میگی ،عصبانی ! خونم به جوش اومده بود اصلا نمی دونستم جواب همچی آدم ابلهی که این حرفو زده چی باید داد!!!

گذشته از تمام این حرفها روزهای عجیبی بود سادگی ها و صداقت ترم یک به همه ی سختیهاش می ارزید چیزی که الان تو همون بچه ها نیست...

خاطرات شیرینش لذت بخش و به یاد موندنی تر از خاطراتت تلخشه...اما همه این حرفها باعث نمیشه که من از رفتن از این خوابگاه خوشحال نباشم...اولین باره که موقع اسباب کشی دارم لبخند می زنم...

جایی که الان دارم میرم از حداقل استانداردهای زندگی دانشجویی بهره منده و این خوشحال کنندست.ساختمون نویی داره و تر رو تمیز تره در ضمن اتاق دو نفره ای دارم که یعنی دردسر کمتر.

یا به قولی "هم اتاقی کمتر،زندگی دانشجویی آسوده تر"...

من پر از انگیزه ام...

2010-09-17T22:05:00.013+04:30

نوشته های وبلاگم ربطی به حال و هوای این روزهایم ندارد.فقط دارم سعی می کنم تا وبلاگ را سر پا نگه دارم...

من حالم خوب خوب است ...

حس رخوتی که از دو ماه پیش پا به پایم آمده بود را در کوچه ی پشتی زندگی ام رها کردم...نه رهایش نردم تا بیاید و بچرخد و باز چنبره بزند بر افکارم .دفنش کردم در بیابانی دور ،در همان بیابان ناامیدی.

خیلی فکر کردم...آدم هایی که دور و برم بودند را بازبینی کردم.... و فکر کردم...

تا مژده را دیدم...فردی فوق العاده و جا افتاده...به خانه می رفتم.در اتوبوس تنها عاملی که او را به طرف من خواند گریز از تابش آفتاب بود..اما 4 ساعت تمام حرف زدیم..او بیشتر گفت و من شنیدم.آنقدر عالی صحبت میکرد و راحت از تجربیاتش می گفت .و در نهایت سخاوت آنچه را دوست داشت من در این سن و سال حس کنم و بدانم گفت که ترجیح میدادم شنونده ی خوبی باشم و خوب فکر کنم.

برایش آرزوی بهترین ها را دارم.افکار بسیار بزرگی داشت.فراتر از جامعه ی ازاطرافش بود و برای رسیدن به این لحظه تلاش کرده بود.و خسته نشده بود.و از رخوت گریخته بود.

بیان فوق العاده ای داشت. افکار و احساساتش را به سادگی و به زیبایی توصیف می کرد.افکاری که من نیز تجربه کرده بودم و باید مدت ها می نشستم و فکر می کردم تا اینچنین وصف زیبایی برایشان بیابم.

از اشباع شدن گفت و گریختن از آن و از همه مهمتر وظیفه ام را به من یادآوری کرد...و آه که من به خودم آمدم که دارم در ناکجا آباد پیش می روم...و من رسالتم را چطور فراموش کرده بودم...و چطور ...

وقتی سوالی از من پرسید و من در جوابش گفتم خسته ام خیلی تعجب کرد...و به دنبال دلایل گشت...

و حرفی را زد که من مدتـــــــــــــــــــــها بود به دنبالش بودم.مدتهــــا گشته بودم و کمتر یافته ...کلید صندوق را گذاشت کف دستم. دلیل اصلی یک سوال بی جواب چند ماهه و اینکه چرا من اینجام.؟

چقدر عالی گفت او که همیشه از لطف بی دریغش بهره مند بوده ام...

سراپا اگر زرد و پژمرده ایم / ولی دل به پاییز نسپرده ایم

چو گلدان خالی لب پنجره / پر از خاطرات ترک خورده ایم.
.

.
.
اگر داغ دل بود ما دیده ایم / اگر خون دل بود ما خورده ایم
اگر دل دلیل است آورده ایم / اگر داغ شرط است ما برده ایم
اگر دشنه ی دشمنان,گردنیم / اگر خنجر دوستان,گرده ایم
گواهی بخواهید:اینک گواه / همین زخم هایی که نشمرده ایم
دلی سربلند و سری سر به زیر / از این دست عمری به سر برده ایم
(قیصر امین پور )

"Be First , Run Risk & Be “M a Nifest

و این روزها من پر از انگیزه ام...

منشور در ایران...

2010-09-14T20:01:00.001+04:30

بازگشت...

کتابت را جا بگذار

2010-09-14T19:55:00.004+04:30

(وقتی حس و حال نوشتنت نیاد مجبوری برای سرپا نگه داشتن وبلاگت دوپینگ کنی....

منم دارم با تقل قول از وبلاگ دوستان دوپینگ می کنم.....)

جا گذاشتن کتاب در مکان‌های عمومی رفتاری است که اکنون در ایتالیا و فرانسه هم رو به فزونی گذاشته. کسی که کتابش را در مکانی عمومی رها می‌کند، هویت خود را آشکار نمی‌کند و ادعایی هم بابت قیمت کتاب ندارد، اما یک درخواست از خواننده یا خوانندگان احتمالی بعدی دارد: "شما نیز بعد از خواندن کتاب، آن را در محلی مشابه قرار دهید تا دیگران هم بتوانند از این اثر استفاده کنند." رول هورنباکر نخستین کسی بود که این حرکت را انجام داد. او یک فروشنده کامپیوتر در ایالت میسوری امریکا بود و نام این رفتار را Book Crossingگذاشت؛ یعنی کتاب در گردش. در فرانسه کتاب‌های در حال گردش از 10 هزار جلد فراتر رفته است. این رفتار جدید را می‌شود به نوعی "کمپین کتابخوانی" یا "کمپین به اشتراک گذاشتن کتاب" در نظر گرفت؛ کمپینی که می‌تواند به مثابه یک پروژه فرهنگی قابل تامل باشد.

حالا رفتار مذکور به قدری در غرب رواج یافته که کم‌کم از ترکیه نیز سر درآورده است. در ترک‌بوکو – یکی از شهرهای ساحلی ترکیه – کنار دریا قدم می‌زدم که کتابی روی شن‌ها توجهم را جلب کرد. فکر کردم حتما صاحب کتاب‌ فراموش کرده آن را با خود ببرد. برش داشتم و همین‌که چشمم به صفحه اولش افتاد؛ از خوشحالی در پوست خود نگنجیدم. در صفحه اول کتاب یک نفر متن زیر را نوشته بود:
"من این کتاب را با علاقه خواندم و آن را در همان مکانی که به آخر رسانده بودم رها کردم. امیدوارم شما هم از این کتاب خوش‌تان بیاید. اگر از آن خوش‌تان آمد بخوانید و گرنه در همان نقطه‌ای که پیدایش کرده‌اید، بگذارید بماند اگر کتاب را خواندید شماره‌ای به تعداد خوانندگان اضافه کنید و با ذکر محل پایان مطالعه، در جایی رهایش کنید."

در همان صفحه دستخط سومین خواننده توجهم را جلب کرد: "خواننده شماره سه در ترک‌بوکو". پس تا به‌حال سه نفر که همدیگر را نمی‌شناسند این کتاب را خوانده‌اند. طبق اصلاعات موجود در همان صفحه، خواننده اول کتاب را در استانبول و خواننده دوم در شهر بُدروم مطالعه‌ی آن را به پایان رسانده و رهایش کرده بود.
برای این سنت جدید کتابخوانی سایت اینترنتی‌ای راه‌اندازی شده تا علاقمندان بتوانند با عضویت در آن به رهگیری کتاب‌هایی که رها کرده‌اند، بپردازند. توصیه می‌کنم سری به سایتwww.bookcrossing.com بزنید.طبق اطلاعات موجود در حال حاضر بیش از 2 میلیون و 500 هزار جلد کتاب که اطلاعات‌شان در این سایت ثبت شده در حال گردش هستند. هدف گردانندگان سایت یاد شده، تبدیل کردن دنیا به یک کتابخانه‌ی بزرگ است. از این به بعد اگر در کافه، در لابی هتل، یا سالن انتظار سینما کتابی را پیدا کردید، تعجب نکنید چون ممکن است با یک جلد "کتاب در گردش" روبرو شده باشید...

(به نقل از پایگاه اطلاع رسانی شهر کتاب)

به نقل از وبلاگ "آزاده شاهچراغی"

جهان سوم

2010-09-14T19:45:00.009+04:30

جهان سوم جایی است که مردمش هیچ کار خاصی نمی کنند ولی همیشه خسته اند...

به نقل از "کوته نوشت"

"کودکان در قلب اهداف توسعه هزاره"

2010-09-12T19:19:00.004+04:30

پیام مشترک نماینده یونیسف و سفیر حسن نیت یونیسف ایران به مناسبت عید سعید فطر:

پیشاپیش عید سعید فطر را از طرف صندوق کودکان سازمان ملل متحد (یونیسف)در جمهوری اسلامی ایران، به تمام خانواده ها و کودکان ایران تبریک می گوییم.
امیدواریم لحظات ارزشمند تفکر و تعمق در ماه رمضان، فرصتی را برایمان فراهم آورده باشد تا روحمان را صیقل دهیم و به ارزشهای والای انسانیت نزدیک تر شویم.
در این راستا، مایلیم در مورد کودکان و اولویت های آنان سخن بگوییم، چرا که کودکان قلب انسانیت ما را تشکیل می دهند.
با نزدیک شدن به روز کودک، شانزدهم مهر ماه، بدین وسیله از همگی شما دعوت می کنیم تا این روز را صرفا روز جشن و سرگرمی نبینید، بیایید روز کودک را به دیده روز تصمیماتی بزرگ برای کودکان بنگریم: فرصتی برای همکاری با یکدیگر، یکی کردن منابع و یک صدا شدن برای ساختن جهانی بهتر برای کودکان.
امسال روز کودک فرصتی ویژه فراهم آورده است تا همه کسانی که با کودکان و برای آنها در ایران کار می کنند با شعار" کودکان در قلب اهداف توسعه هزاره" برای برگزاری روز کودک با یکدیگر همکاری کنند. همه ما می دانیم که بیانیه هزاره و اهداف توسعه برای رفاه کودکان یک ضرورت به حساب می آیند، چرا که این اهداف از فقر، آموزش و بهداشت سخن می گویند، از کار کردن در راستای عالی ترین منافع کودکان، گوش دادن به صدای آنها و تحقق کامل ظرفیتهای نسل آینده سخن می گویند، باشد که این نسل بتواند زندگی با عزت و پرباری را برای خود ایجاد کند.
بیایید همه برای کودکان متحد شویم، بیایید برای کودکان تغییری به وجود آوریم.
عید فطر مبارک
پال هولس هوف
نماینده یونیسف
درجمهوری اسلامی ایران
و
مهتاب کرامتی
سفیر حسن نیت، یونیسف ایران

به بهانه متن نشریه و به یاد تمام معلم های ادبیاتم...

2010-08-31T17:02:00.007+04:30

سال گذشته در همین روزها بود که یکی از همکلاسی های فعال در انجمن علمی دانشکده با من تماس گرفت و در مورد نشریه ی دانشکده و ویژه نامه ای که قرار بود برای ورودی های جدید (دوستان 88)چاپ شود ،صحبت کرد و از من خواست تا مطلب طنزی برای این نشریه بنویسم...
نمی دانم شاید نوشته های گاه و بیگاهی که سر کلاس ها و آتلیه ها نوشته بودم و دست به دست در کلاس می چرخید...که یا شرح حال آن لحظه ی کلاس بود.یا توضیحی اندر مصائب سخت گیری های اساتید؛ دوستم را بر آن داشت تا با من نوعی تماس بگیرد و الا هیچ اعلام آمادگی از طرف من وجود نداشت...
با همه ی این حرف ها و زمان معینی که دوستم مشخص کرده بود .اول تصمیم داشتم این کار را انجام ندهم...نمیدانم شاید نوعی ریاضت...نوعی انحصار مطالب برای خودم.و شاید هم نوعی دلخوری از اینکه گفته بود نوشته ات را خودمان ویرایش می کنیم...با اینهمه حس سال بالایی شدن ! و حال و هوای بیکاری تابستان آن سال بر همه ی این افکار چربید و من بودم که باز شروع به نوشتن کردم...بعد از نوشتن طومار بلند بالایی و بازخوانی مجدد آن به این نتیجه رسیدم که دارم نامه ی پر از آه و ناله ای از سختی های دانشکده برای آن هایی می نویسم که هنوز نه چیزی از آن می دانند و نه قرار است آنگونه برایشان رخ دهد...
دوباره نوشتن و با نگاهی متفاوت شروع کردم...
خدا بسیار بسیار حفظش کناد !آقای دکتر ریحانی معلم و در واقع استاد بزرگوار درس ادبیات دبیرستانم را ...کسی که همیشه برای شاگردانش پدارنه معلمی کرد...(چقدر دلتنگش شدم...باید روزی به دیدارش بروم...)...!
هر وقت پس از نوشتن مطلبی آن را بازخوانی می کنم و می بینم همه اش آه و ناله است...نا خودآگاه به یادش می افتم...
همیشه مجبورمان می کرد بنویسیم
همیشه می گفت ما ایرانیان را با غم بزرگ کرده اند...چرا وقتی می گویم بنویسید همه ا زآه و ناله می نویسید و وقتی جلسات داستان گویی برگزار می کنم د رنهایت همیشه قهرمان داستان را می کشید!؟...
در عوض لحظات فوق العاده ای را تجربه کردیم همه مان از شنیدن نوشته ی مایسا لذت بردیم ...و با نوشته ی سپیده د رسال بعد چقدر خندیدیم...
و من ...تنها دوبار نوشته ام را دادم تا بخواند...برای دکتر ریحانی نوشتن سخت بود ...آنقدر برایم شخصیتش بزرگ و محکم بود (و هست ) که دست نوشته های یک بچه دبیرستانی (خودم!)به نظرم برایش مضحک می آمد...اما روز آخری که با او کلاس داشتیم همه را مجبور کرد تا حداقل دو نوشتیمان را برایش ببریم ...حتی اندکی تهدید از دست دادن نمره اش افاقه کرد...و من مجبور شدم تا خودم را راضی کنم تا بنویسم ...چه نوشتن از ایام دبستان برایم عذاب آور بود...وقتی نوشته را دادم ...فکر می کردم خوب شد...حداقل دیگر نمی بینمش تا انتقادات نوشته ام را بشنوم...اما اشتباه رخ داد...جلسه ی جبرانی اجباری برایمان گذاشت و نوشته ام را با دقت خوانده بود...زیر کلماتش خط کشیده بود...با دقت ویرایشش کرده بود و به مسئولی داد تا همه نوشته های کلاس را جمع کند و برنامه ی چاپش را چید...اتفاقی که با سهل انگاری رخ نداد اما مجموعه ی بسیار زیبایی گرد آمده بود...
یک جمله به من گفت."نوشته ات را خواندم و نکات خوبی در آن یافتم...!"با آن لحن ادبیاتی خاص و محکمش...
همین برایم کافی بود...
کلاس ادبیات فوق العاده ای داشتیم...و من که در تمام زندگی ام موهبت بهره مندی از بهترین معلم های ادبیات برخوردار بودم(خانم ابراهیم زاده،که برایش انشای نصفه ام را از روی خطوط سفید دفترم تکمیل کردم و می دانم که فهمید...اما به روی خودش نیاورد و دفترم را برای امضا طلب نکرد تا خیلی آرام سرجایم بنشینم،خانم ...فامیلش یادم نیست اما عزیز دردانه اش بودم...و ایستادن های کلاس انشا را به جان می خریدم...تا بچه ها را آرام کنم.و هر از گاهی ماموریت غیر ممکن رهسپار کردن دانش آموزان درس نخوان را به من میسپرد و چه رنجی می داد مرا.و چه التماسی می کردند،همکلاسی هایم...و در نهایت آقای فیروز نیا ،معلم طنّاز پیش دانشگاهی که از اف اف خانه ی حافظ می گفت از شب نشینی های سعدی و رفقایش و از دعوای میان خیام و مولانا...فقط یک بار در کلاسمان آرام گرفت و آن روزی بود که می خواست بشنو از نی را درس بدهد...یاد همدوره ی سربازی اش افتاد که از لوله ی آب نی ساخته بود و برایشان در دیار غربت نی نواخته بود و همه های های گریه کرده بودند. از سینمای دهه پنجاه می گفت و از علاقه اش به شجریان پدر که آن موقع پسر هنوز اسم و رسمی برای خود نیافته بود.و از درصد های کنکورهای آزمایشی ام سوال می کرد و من که بعد از کنکور نشد ببینمش و بگویم که ادبیاتمم را 92 یا 93 درصد زدم...و ببیند که زحمتش بر باد ندادم . ببینم که شادش کرده ام...البته شادتر...)به خاطر حس دینی که به همه ی این آدم ها داشتم ،سخت خودم را مجبور کردم که از آن پس بنویسم...شش سال مدام نوشتم...از هر چه که می دیدم یا حس می کردم...
دکتر ریحانی خیلی اصرار داشت خاطراتمان را بنویسیم ...خودش دفترچه ای داشت که از روزی که وارد دانشگاه شده بود نوشته بود...هر روزش را ...
می گفت بنویسید...حتی اگر چیزی برای نوشتن ندارید بنویسید...امروز هوا خوب بود!
همین هم کافی است... به نظرم اعتقاد داشت نوشتن افکار آدم را سرو سامان می دهد...وقتی که می نویسی فکر می کنی و وقتی فکر کنی رشد می کنی...
من هم از آن موقع بعد شش سال تمام نوشتم...
دفترچه خاطرات نداشتم اما وبلاگ نویسی را ترجیح می دادم...
تا اینکه سال گذشته یکی دو روز قبل از اینکه دوستم با من تماس بگیرد ... وبلاگم را حذف کردم...

با نام مستعار نوشتن...آرام و بیهوده نوشتن ...فقط ادبیاتت را قوی می کند...نه فکرت را رشد می دهد و نه شخصیتت را...

اما دوباره شروع کردم...

2010-08-29T14:38:00.002+04:30

روزی در مذمت یوچ ترین درس تحصیلم چند صفحه ای(؟!)خواهم نوشت...
درسی که دو روز تمام از وقتم را در بی موقع تریم زمان گرفت ...اما لحظه ای فکرم را در بر نگرفت...

روستــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــا...حتی آوردن نامش نیز عذاب آور شده...
و گویا هنوز تصمیم ندارد مرا به حال خود رها کند...

لطفا نام خیابان ها را تغییر ندهید!

2010-08-27T21:18:00.003+04:30

یادداشت زیبایی خواندم با عنوان "لطفا نام خیابان ها را تغییر ندهید!"
خواندنش را توصیه می کنم...
در این بلاگ قبلا در رابطه با این موضوع پستی گذاشته بودم(شرح حال ما و شهر های ما) ...

موضوع جدیدی نیست ...اما با یک بیان جدید تر...
http://kazemia.persianblog.ir/post/40

و ان الله مع الصابرین...

2010-08-27T00:55:00.001+04:30

لرزش پس لرزه هایی را حس می کنم...
منبعش را نمی یابم...
فقط صبر می کنم...
خدا به خیر بگذراند...

دفترچه کوچک من با صفحات شطرنجی!

2010-08-19T00:14:00.004+04:30

گفتگوی غریبی بود.یکی جز پر حرفی هیچ نمی دانست ، آن دیگری همه چیز می دانست جز حرف زدن.[خنده و فراموشی-میلان کوندرا]

دفترچه ی کوچک و جمع و جوری دارم که کسی آن را به عنوان دفترچه ی تبلیغاتی اش به من داد...صفحات شطرنجی ریزی دارد .با آدرس سایت همان شخص در بالا سمت چپ...
روزی که دفتر چه را داد اصلا قصدش تبلیغ آنچه که شغلش محسوب می شد نبود.تنها او داشت نکاتی را در رابطه با مسئله ای بیان می کرد آن هم با آب و تاب فراوان.و من که می خواستم نام اشخاص و مکان ها را فراموش نکنم در کیفم شروع کردم به گشتم دنبال وسیله ای برای تحریر.اما جستجویم بی نتیجه بود...دریغ از حتی یک یونیپین خشک که بین خط پیوسته ای که تصمیم داری ترسیم کنی برایت خط چین می کشد...شخص مذکور که شکست مرا در جستجوی بی سرانجامم مشاهده کرد با غرور دست در جیبش کرد و مثل قهرمان پیام های بازرگانی سربزنگاه و به موقع می رسند و با لبخند و نگاهی به دوربین محصولشان را تبلیغ می کنند.دفترچه ی مدکور را بیرون آورد و آن را به من داد تا هم مرا از حالت استیصالی که گرفتارش بودم بیرون آورد هم محصول که کارش بود را با نیم نگاهی به دوربین (!)تبلیغ کند...هرچند دیگر آن فرد را نخواهم دید و هر آنچه که آن روز یادداشت کردم اصلا گره ای از کارم نگشود.اما تنها مزیتش این تود که حالا من صاحب یک دفترچه با صفحات شطرنجی ریزی شدم که آدرس سایتی در بالا سمت چپش حک شده بود...
اول با خودم فکر می کردم زیاد دوامی نخواهد داشت و با حافظه ای که از خودم سراغ داشتم فکر می کردم یا روزی آن را در جایی جا می گذارم.یا حداکثر سه یا چها هفته ای همراهم است و تمام...
اما تقریبا نه یا ده ماهی از آن روز می گذرد و من مثل یک گنجینه از این دفترچه محافظت میکنم.دلیلش هم خیلی ساده است...یکی دو روز بعد از دیدن آن شخص یکی از دوستانم کتاب خنده و فراموشی میلان کوندرا را برایم آورد.قرارمان این بود که فقط یک جمله از این کتاب را که به نظرمان زیباترین جمله ی آن است یادداشت کنیم ...
کتاب را که شروع به خواندن کردم به جمله ای زیبا که می رسیدم و می خواستم یادداشتش کنم باز همان مشکل قبلی به سراغم امد.نداشتن کاغذ و قلمی... اما بخت یارم بود که روان نویسی همراهم بود اما کاغذی وجود نداشت...عجب دانشجوی معماری ی!!
با بی میلی تمام دفترچه را برداشتم و دو برگ اول آن که شامل اسامی و مکان ها بود گذراندم و حالا یک صفحه ی شطرنجی کوچک که آدرس سایتی در بالا سمت چپش نقش بسته بود جلوی رویم بود...شروع به نوشتن اولین جمله کردم...
"گفتگوی غریبی بود.یکی جز پر حرفی هیچ نمی دانست ،آن دیگری همه چیز میدانست جز حرف زدن" ص 124
میلان کوندرا این جمله را در توصیف وضعیت خودش و پدرش در زمانی که پدرش از بیماری رنج می برد و قادر به صحبت کردن نبود و او برای آنکه او را از تنهایی در آورد مدام سخن می گفت بیان کرده بود.
جمله را خیلی با عجله و تند نوشتم در زمان نوشتن صفحه ی شطرنجی زیر دستم عذاب آور بود...مدت ها بود در کاغذ خط دار چیزی ننوشته بودم اولین روزی که سرکلاس درس هندسه ترسیمی نشسته بودیم استادمان این نکته را به همه گوشزد کرد که آوردن برگه ی خط دار سر این کلاس ممنوع است.از آن موقع حتی سایر دروس را هم یا در برگه های A4نوشتم یا در دفترچه هایی که خودم درست کردم.اما بودند این میان درس هایی هم که در سررسید نوشته می شدند تا دغدغه ی همراهی چند دفتر را از میان ببرند و همه با هم در لابلای روزهای سال گذشته جا خوش کنند.البته این را هم بگویم که برای درس استاتیک و ترس من از علاقه ی از دست رفته برای محاسبات و خاطرات مبهم انتگرال گیری و محاسبات ریاضی که به دوران باشکوه !دبیرستان بازمیگشت و دانش آموران دیروزی که برای کنکور ظرف سه ثانیه انتگرال نمودار های درجه ی nام را ذهنی حل می کرد الان تبدیل شده به کسی که برای جمع دو عدد سه رقمی از ماشین حساب موبایلش مدد می جوید.تصمیم گرفتم برای ایجاد انگیزه در خودم دفتر پدر و مادر داری تهیه کنم تا شاید جزوه ی سرو سامان یافته ای بنویسم و در واقع درسم را به موقع بخوانم.اما موقع خرید خط های دفتر را نادیده گرفتم ...و چه اشتباهی!در تمام طول ترم موقع نوشتن سر دوستم! غر می زدم که این خط ها برای چه به این پر رنگی است و چرا اینقدر مزاحم و او هم می گفت "خوب یک دفتر نقاشی می خریدی !"
از دفترچه و رمان میلان کوندرا می گفتم .بعد از نوشتن برای اینکه خیال خودم را از نوشتن روی یک صفحه ی شطرنجی راحت کنم ،به خودم وعده دادم در اولین فرصت این جملات را به دفترچه اسکیسم منتقل می کنم...کاری که هرگز نکردم...
دفترچه که به نیمه رسید کتاب خنده و فراموشی را تمام کردم.دوستم موقع پس گرفتن کتاب از من سراغ جمله ای را نگرفت .اما من دفتر چه ام را با ذوق و شوق نشانش دادم .دفترچه ای که حالا اکثر اوقات همراهم است.
دفترچه ای که پشت و رو شده صفحات سفیدی پر از چملات زیبایی که در کتابهایی که خوانده ام یافتم و در پشت آن صفحات شطرنجی خالی با آدرس سایتی در بالا سمت چپش...

تحویل پروژه طرح معماری 3.

2010-08-11T03:29:00.013+04:30

طرح معماری 3
طراحی محیط یادگیری

دانشگاه فردوسی مشهد.
اساتید:آقای دکتر کامل نیا،خانم مهندس روپوش،خانم مهندس جامی
تابستان89

توضیح راجع به طرح مفصل بود که به فرصت های بعد موکول می کنم...

پیامد های یک تحویل

2010-07-19T02:52:00.002+04:30

طرح معماری 3 با موضوع محیط های یادگیری تمام شد...
تنها چیزی که حس می کنم این است که تمام زحماتم بر باد رفت ... خیلی ساده فرصت را از دست دادم!خیلی خیلی حالم بد است...هیچ مقالی برای توصیفی برای بیان حالم ندارم...
"رخوت" تنها واژه ای است که ذهنم را پر کرده ...شاید هم مثل شخصیت های رمان "کوری"ساراماگو غرق در یک سفیدی بی پایانم هیچ تصوری از موقعیتم ندارم...به دوستان می گویم ..باز هم رخوت و آنها تنها در برابرم سکوت می کنند...
تنها دلیل حال و روزم را خودم افسردگی بعد از تحویل نام نهاده ام...شاید خنده دار بنطر برسد ولی این حس را خیلی نزدیک لمس می کنم.
همیشه اینطور بوده...وقتی برای 1000 برنامه ریزی می کنم .در خیالاتم به بهترین کار و ایده آل ترین فکر می کنم.و... ولی در نهایت برای هر آنچه که خارج از کنترل من بوده و یا درست بگویم خارج از توان من در کنترل آن ...نتیجه می شود یک فاجعه برای من... یک شکست.و تنها این حس رخوت است که در این لحظات همراهم می شود. پا به پایم...در کوچه پس کوچه های ذهنم حرکت می کند تا مرا در سرزنش خودم تنها نگذارد...
تا لحظه ای میدان را خالی نکند و در دوئل شور و رخوت ...رخوت باشد که سوار باقی بماند...تا تمام انرژی را از من بگیرد ...و انگیزه ی همیشگی ام را در زیرزمین مرطوب و نمناکی محبوس کند... .
هزار بار ...صد هزار بار پرسیدم چرا؟...!چرا همه ی برنامه ها ناگهان فرو ریخت...
وقتی دوباره به به این چند روز فکر می کنم...
من تمام توانم را گذاشتم. .نهایت آنچه می توانستم صرف کنم ...اما نشـــــــد.
نتیجه با انچه من تصور کردم قابل قیاس هم نبود...

تمام ترم ... تمام لحظات 4 ماه را برایش وقت گذاشتم.اما همیشه وقتی رسیدم که قطار رفته بود...رفتنش را می دیدم اما از توانم خارج بود رسیدن به آن ...
دیگر خسته شدم از این همه نرسیدن...

این روزها احساس عجیب دیگری را هم تجربه کردم...
درست روز تولد 21 سالگی ...روزی که تفاوتش این بود که تقویم زندگی نام مرا در آن حک کرده بود در کمال ناباوری به یک دوشنبه ی بی تفاوت تبدیل شده بود...درست در این روز بود که حس کردم چقدر پیر شده ام...اصلا فکر کردن به این که تنها 21 سال از زندگی را پشت سر گذاشته ام برایم خنده دار و مضحک بنظر می رسد...من خودم را سی ساله ای می بینم که مهر شناسنامه اش را مسئول ثبت احوال با نیشخند معنی داری بر پای یک شناسنامه ی خالی میکوبد که روی آن نوشته 21 ساله!

اصلا هیچ انگیزه ای برای تحویل پروژه ی درس بعدی ام که هفته ی دیگر است. ندارم...
رخوت ... رخوت ... و باز هم رخوت ...

می خواستم در این پست شیت های ارائه ی نهایی طرحم را بگذارم ..اما اصلا دلم نیامد.بعد از این همه حرف های ...خالی... حداقل نتیجه ی موجود را هم تلخ کنم...
اگر این افسردگی دست از گریبان برداشت روزی حتما این کار را خواهم کرد...

فکر می کنم اگر تا یکی دو روز آینده به خانه نروم.حتما دیوانگی به اتاقم رخنه می کند...و چه موهبتی است خانه...شاید هم آغوش گرم مادرم...

2010-04-14T15:32:00.000+04:30

نخستين گام براي از ميان برداشتن يك ملت پاك كردن حافظه ي آن است,بايد كتابهايش را ,فرهنگش را ,تاريخش را از بين برد,بعد بايد كسي را داشت كه كتاب هاي تازه بنويسد,فرهنگ تازه اي را جعل كند و بسازد,تاريخ تازه اي را اختراع كند .كوتاه زماني بعد ملت آنچه را كه بود فراموش مي كند .دنياي اطراف آن نيز همه چيز را حتي با سرعت بيشتري فراموش مي كند.-.
ميلان كوندرا-خنده و فراموشي

2010-04-12T17:39:00.002+04:30

در وبلاگ يكي از اساتيد نوشته شده بود:مثل برده كار كن !مثل شاه حكمراني كن و مثل خداوند بيافرين

حيفم اومد اينجا نذارمش!

شرح حال ما و شهرهايمان!

2010-04-12T16:51:00.001+04:30

بشريتي كه در شهر هايي بي نام و نشان و خيابانهايي زندگي مي كند كه يا نامي بر خود ندارند ويا اگر دارند نام امروزشان با نام ديروزشان فرق دارد .زيرا كه نام به معناي پيوند با گذشته است ومردمي كه گذشته اي ندارند مردمي بي نام و نشان اند.
"خنده و فراموشي "

2010-04-08T16:19:00.001+04:30

How would Debbie Diller redesign your classroom?

2010-04-08T15:34:00.001+04:30

How would Debbie Diller redesign your classroom?

Posted using ShareThis

2010-01-04T18:26:00.001+03:30

چار دیواری اندیشه ؟!
جایی برای گفتن اندیشه هایم... ،برای که؟...نمیدانم شاید راهی برای رهایی از لحظاتی که تنهایی را حس می کنم درست وقتی که دور برت پرند از آدمها، اما این منم که در این جمع تنهایم و هر از گاهی کسی را می خواهم که با او در دل کنم و از احساسات هولناکم بگویم و بعد آن آدم پر بکشد و دیگر ،هرگز هرگز نبینمش...چون رازهای نگویم را با او گفته ام ،اندیشه های احمفانه ام یا خاطرات ساده لوحانه ام را ....
چاردیواری اندیشه؛جایی که نقابم را برداشته ام و با افکارم تنهایم و در مقابل خودم نقش بازی نمی کنم ...
یا وقت هایی که افکارم را انقدر بالاو پایین کرده ام که نیاز دارم بنویسمشان تا دیگر رام شوند و آرام گیرند...
و یا حتی آن قدر از منیت هایم بنویسم که ...
من به اینجا آمده ام تا رشد کنم،بزرگ شوم و افکارم شکل بگیرند...ثابت شوند و من هم نظری داشته باشم قابل اعتنا برای خودم...با جرئت سرم را بالا بگیرم ،نظرم را بگویم و بگویم این حرف من است...
می دانم خیلی نمی دانم ...می دانم هر روز که به اینجا می آیم این فکر در سرم می چرخد که دیگر بس است ..تمامش کن و این صفحات را از دنیای مادی خارج کن و بگذار در انزوای درونیت بمانند..شاید آشنایی ،دوستی ،استادی ،کسی که تو را می شناسد آمد و این ...را خواند...انوقت...و الان با این فکر می نویسم که ..خوب که چه ؟...اما باز بار دیگر که آمدم...باز این فکر در سرم می چرخد و می چرخد و می چرخد...آن ترس از کشف شدن مرا می ترساند و باز شروع می کنم به خود سانسوری...و باز به خودم می گویم ...خوب که چه؟
فروغ در شعری می گوید:"این دگر من نیستم ،من نیستم
حیف از آن عمری که با من زیستم"...!